Ballonvaren in Barcelona
Het meest betoverende aspect was simpelweg buiten te zijn op zo'n grote hoogte
Josep glimlachte verontschuldigend naar mijn uitgestoken arm en zei: “Sorry, ik kan je mijn hand niet geven. Na het laatste ongeval, zie je?”
Hij toonde zijn rechterhandpalm, die er uitzag alsof hij in een zwaardgevecht was geweest, en ik trok prompt de mijne terug.
Verre alarmbellen waren al lang voor dit moment begonnen te rinkelen, maar het was pas nu dat ze hard genoeg klonken om me uit mijn slumber van onverschilligheid te wekken. Josep was daar met zijn 4x4 om mij en vijf anderen weg te brengen van het centrum van Barcelona en het weelderige hart van de Catalaanse platteland, waar we een ritje zouden maken in een van de meest absurd ondoordachte vervoersmiddelen die ooit zijn uitgevonden: de luchtballon.
Er waren veel redenen waarom ik minstens had moeten aarzelen voordat ik zo'n activiteit, boekte, maar een van de meest voor de hand liggende was mijn hoogtevrees, die zich op een gegeven moment ontwikkelde tijdens die diep verwarrende overgangsperiode toen mijn toewijding aan boomhutten overschakelde naar vrije huizen. Een andere was dat een van mijn vroegste herinneringen gaat over mijn grootvader die met een luchtballon opstijgt, wat iets was dat mijn infantiele geest zo vreselijk vond dat er niets anders op zat dan te beginnen met een langdurige episode van voeten stampen en oncontrollable huilen. Dat was de eerste en laatste keer dat ik er een van dichtbij had gezien.
En toen was er het probleem van het gat in Josep's rechterhandpalm, of beter gezegd, wat het gat in Josep's rechterhandpalm inhield. Ongetwijfeld had hij de verwonding opgelopen tijdens de landing. Ik wist dit omdat een vriend me de avond ervoor had gewaarschuwd dat: “…het meer een gecontroleerde crash is.”
Ik hoef nauwelijks te vermelden dat ‘gecontroleerde crash’ een tegenstrijdigheid in termen is, en in elk geval was het geen prioriteit om mijn vriend’s syntaxis te corrigeren – dat kon wachten. Het was het woord ‘crash’ dat verschillende delen van mijn anatomie in beweging bracht.
Had ik een moment genomen om zelfs maar het meest rudimentaire begrip te verwerven van hoe luchtballonnen worden bestuurd voordat mijn vlucht, had ik geleerd dat, nou ja, ze eigenlijk helemaal niet worden bestuurd, vandaar de minder dan perfecte landing. Hoewel hoogte kan worden onderhandeld, reizen ze waar de wind ze heen wil brengen, wat betekent dat waar ze landen een gok is – net zoals de Ryanair ervaring. Aangezien de wind over het algemeen in dezelfde richting waait op elk gegeven moment, is een aanzienlijke hoeveelheid ervan zeer ongewenst als je van plan bent om terug te keren naar min of meer hetzelfde gedeelte van de planeet waar je vandaan bent opgestegen.
Natuurlijk wist ik dit allemaal niet vóór de vlucht, dus toen Josep na ongeveer 20 minuten de gaspedal van het stadscentrum van Barcelona afhaalde en wees naar de dikke linten van ochtendmist die stilhangen boven de bedauwde heuvels van de buitengebieden van Barcelona en zei: “Dit is goed! Erg goed! Dit betekent geen wind, zie je?” gaf het me niet de overweldigende opluchting die het zou moeten hebben gedaan, want hij had, in wezen, me net verteld dat de reis waarschijnlijk niet op een paar hoogspanningskabels in Algerije zou eindigen.
De weg veranderde al snel in een laan, de laan in een pad, en na een tijdje stopten we bij een hellend open veld. Het was bezaaid met zwarte cirkels, waarvan ik aannam dat het de resten van kampvuren waren, maar me daarna afvroeg of het brandplekken waren die door vallende vuurbollen waren veroorzaakt. Ik kon de gedachte gewoon niet van me afschudden dat deze excursie fatale gevolgen zou hebben.
Ik was dan ook immens dankbaar toen de voorbereidingen begonnen, want ze zorgden voor een welkome afleiding van mijn twijfels. Ik was zelfs nog gelukkiger om te horen dat mijn hulp nodig zou zijn voor de inflatie, omdat dit me in staat stelde te doen alsof ik enige controle over de situatie had. Zodra de ballon uit zijn tas was gehaald en door een paar mannen die uit het niets waren verschenen tot een lange lijn was uitgerold, was mijn taak om het materiaal omhoog te houden aan het mandje om een opening in de ballon te creëren, waar lucht door een motor aangedreven ventilator in werd gedreven totdat deze voldoende was opgeblazen om veilig enkele vlagen hete lucht te ontvangen.
Behalve dat het geen hete lucht was. Hete lucht is wat je vindt in Griekenland in de zomer. Dit was vuur. Grote uitbarstingen van woest vuur. Ik veronderstel dat we allemaal op een gegeven moment in ons leven dom genoeg zijn geweest om een aerosolenfles op een naakte vlam te spuiten, of op zijn minst nieuwsgierig genoeg om iemand anders het te zien doen, dus als je dat specifieke geluid even kunt terugroepen en de decibels een paar keer kunt vermenigvuldigen, heb je een idee van de sporadische soundtrack van een luchtballonvaart. Of, stel je een draak voor die niest. Ik vroeg me even af waarom de praktijk niet ‘vuurballonvaren’ werd genoemd, maar besloot dat de opname van het f-woord in de naam van een soort luchtzweefapparaat onwaarschijnlijk een stampede van enthousiaste klanten zou oproepen.
Meer pertinent klinkt ‘vuurballonvaren’ echter behoorlijk gevaarlijk en adrenalineverhogend, wat iets was dat ik begon te beseffen dat luchtballonvaren beslist niet is. De herinnering aan de vlucht van mijn grootvader moet zichzelf door de jaren heen hebben overdreven, want ik verwachtte dat het ding als een spring-in-het-veld omhoog zou schieten en – met een daverend gebrul – het mandje en zijn schreeuwende inhoud van de grond zou trekken op een wilde en over het algemeen angstaanjagende manier. Maar in plaats daarvan was het net als het zien van een welwillend beest dat uit een diepe slaap ontwaakt, zachtjes en voorzichtig rechtop komt, zich uitrekt, elke paar seconden voldaan geeuwt, zijn borst met lucht vult, totdat het trots en hoog stond en klaar was om op te stijgen met de rokerige dageraad.
Het was tijd.
Alle misverstanden verdampte met de opstijging. Een opstijging die zo delicaat was dat als ik mijn ogen had gesloten, ik niet zou hebben gerealiseerd dat de ballon in de lucht was gekomen. Maar luchtgebonden was hij, en nadat hij van de open plek was afgedreven en de bovenste takken van enkele dennenbomen had aangestoten, begonnen we met de stijging.
De uitzichten waren uiteraard superieur. Ik genoot hoe wat detail was opnieuw werd gedefinieerd in lijn met het veranderende perspectief, van de gekamde contouren van een vers geploegd veld tot het straatplan van een hele nederzetting. Maar het meest betoverende aspect was eenvoudigweg buiten zijn op zo'n enorme hoogte. We hebben allemaal onze neuzen tegen vliegtuigramen gedrukt en het land vanuit een vogelperspectief bekeken, maar dit was anders en betekenisvoller op zoveel manieren. De wereld buiten een vliegtuig kan alleen maar door een vlekkerig portaal worden bekeken. Het is volledig losgekoppeld en heeft geen context: een transportband van bergen en steden en oceanen en wolken die uiteindelijk samensmelten tot een vacuümgrijs.
Maar hier, doelloos zwijgend in ons krakende mandje, hadden we de tijd om echt te genieten van de grandeur van het landelijke Catalonië, dat zich voor ons uitstrekte in een zee van groen, gewiegd door vage bergen die op de verre periferieën op en neer gingen. Het uitzicht was meer sferisch dan panoramisch, en dit, in combinatie met de ongelooflijke hoogte waarop we verbleven, gaf het tafereel een topografische volledigheid: alles had een begin, alles had een einde. En omdat we buiten waren, ademend dezelfde lucht die ons leidde, voelde het alsof we deel uitmaakten van het landschap in plaats van slechts toeschouwers ervan.
Toegegeven, de wetenschap dat een opgewaardeerde picknickmand het enige was dat mij scheidde van een kilometer zwaartekracht, gaf een lichte sensatie van gevaar aan de gelegenheid, maar eerlijk gezegd was ik meer bezorgd over de nabijheid van mijn hoofd tot de branders - het werd daar behoorlijk warm. Je zult door de aanwezigheid van dit artikel afgeleid hebben dat het mandje stevig bleef en dat ik niet in een menselijke vlammenwerper was veranderd, en, zoals gebruikelijk in dergelijke situaties, was ons uur in de lucht veel te snel voorbij.
Toen we met de afdaling begonnen, herinnerde ik me plotseling Josep en zijn verknipte hand. Hij was ergens verdwenen tijdens de voorbereidende werkzaamheden (mogelijk om te helpen met de tweede van de twee ballonnen die die dag vlogen) en liet mijn ballon in de handen van een stille maar - cruciaal - verstandige man. In ieder geval had ik me geen zorgen hoeven maken. Er was een iets harige moment toen we kort in botsing kwamen met een nest van bramen, maar afgezien daarvan was het de meest welkome anticlimax van mijn leven.
Het bleek dat het voertuig dat het afgelopen uur rond de landelijke paden onder ons racete, verschillende tussenstops maakte, ons ‘herstelteam’ was - niet, zoals ik vaag had vermoed, een verloren en ruziënde stelletje op hun huwelijksreis. Het herstelteam bestond slechts uit één man en een grote tas, maar het was toch fijn om te weten dat iemand naar ons aan het kijken was.
Heb je dit verslag van het ballonvaren in Barcelona genoten? Misschien vind je het volgende nuttig:
Will vloog met Ballooning Barcelona op zijn ‘Discovery Balloon Ride’ wat een uur in de lucht inhoudt, gevolgd door een getoast broodje bij de landing en een dosis Cava om de zenuwen te kalmeren. En een certificaat. De hele ervaring, van ophalen tot afzetten, duurt ongeveer 4 uur. Privévluchten kunnen ook worden geregeld.
