Złocona wycieczka po Barcelonie

Podczas niedawnej wycieczki Segwayem po Barcelonie, ja nauczyłem się, że najlepszym sposobem na jazdę na Segwayu jest udawanie, że nie jeździsz na Segwayu. W momencie, gdy zapomnisz o tej zasadzie i spojrzysz w dół na swoje stopy, narażasz się na osłabiający niedowierzanie, co w połączeniu z twoją prędkością może szybko prowadzić do alarmu i nieostrożnych manewrów. Tak trudne, jak może się to wydawać, musisz skupić wzrok przed siebie i dać maszynie swoje bezwarunkowe zaufanie. Segwaye powinny być słyszalne, a nie widoczne.

Powód jest prosty: Segway, ze swoimi dwoma równoległymi kołami i brakiem trzeciego, centralizującego stabilizatora, wygląda niezwykle niepewnie do stania na nim, jak piłka do ćwiczeń lub lina. W tym przypadku jednak pozory mylą, co mniej więcej próbował przekazać mi mój przewodnik – miał na imię Lluis – gdy powiedział do mnie: “Przestań myśleć! Przestań patrzeć w dół! Po prostu stój normalnie, zrelaksuj się, a wszystko będzie w porządku.”

Ja, moja partnerka Gemma i nasz lokalny kontakt Núria, byliśmy w Barri Gòtic, starym mieście Barcelony, zmieniając się nawzajem w ostrożnym okrążaniu małej polany otoczonej wysokimi ścianami z ochrowych płyt. Wkrótce musieliśmy opuścić tę stłumioną małą przystań, gdzie jedynymi rozpraszaczami były zgrzyty metalowych krzeseł z pobliskiej kawiarni, i venture w bardziej zatłoczone miejsca.

Aby prowadzić Segway, musisz pochylić się w kierunku, w którym chcesz jechać, i przesunąć, a nie obrócić, kierownicę, gdy chcesz skręcić. Jeśli chcesz zahamować, przestajesz się pochylać. Segway zajmie się resztą. I to wszystko – naprawdę jest to tak proste. Wszystko, co musisz zrobić, to nie patrzeć w dół. Nigdy nie patrz w dół.

To przychodzi naturalnie w takim miejscu jak miasto Barcelona; jest wiele, co przyciąga wędrujący wzrok. Tutaj, w dzielnicy gotyckiej, wąskość splątanych ulic była uwydatniona przez wysokość żółtych budynków ściśniętych po obu stronach, jak sieć kanionów. Pasek nieba wypełniał lukę powyżej, ale wcześniej były ładne balkony, strzegące okiennice i okazjonalne wściekłe gargulce. Czasami cień ulic przekształcał się w małe place, zalane jasnym słońcem, ale głównie było to miejsce o zmierzchowej gęstości, które oferowało nieco ekscytującą możliwość zgubienia się.

Barcelona to miejsce wielu twarzy: zaczęliśmy na jej najstarszej, samych ulicach jak miszmasz głęboko osadzonych zmarszczek, ale wychodząc na nabrzeże, znaleźliśmy jedną z jej najmłodszych i świeżych. Dotarliśmy do Port Vell w obszarze dzielnicy Barceloneta , która kiedyś była rozkładowym wstydem, ale po masowych pracach remontowych jest teraz lśniącym sukcesem. Port był białym lasem masztów, a gładkie promenady były zaaranżowane i nieskazitelne. A w odbiciu surrealizmu architektonicznego charakterystycznego dla Barcelony różne rzeźby rozsypane wokół – gigantyczny krab z włókna szklanego, ceramiczna głowa na słupie totemowym – oddzielały turystów od lokalnych mieszkańców za pomocą rozbawionych zdziwionych spojrzeń.

Ku mojemu zdziwieniu, wydawało mi się, że opanowałem Segway stosunkowo bezboleśnie. Pewien dowcipnisia kiedyś powiedział, że ludzie na Segwayach stoją jakby starali się utrzymać monetę ściśniętą między pośladkami. Niewątpliwie, jako podejrzliwy nowicjusz, nadal przyjmowałem tę postawę, ale wydawało się, że to niewielka cena za to, co szybko uświadomiłem sobie, że w zasadzie jest fantastycznie leniwą alternatywą dla chodzenia. Rzeczywiście, jedyną okazją, w której przewyższaliśmy prędkość chodu, była palmowa nadbrzeże, które rozciągało się na dwa lub trzy setki metrów w kierunku morza.

Znowu się zebraliśmy (a raczej, inni się zatrzymali, żebym mógł nadgonić) a Lluis zapytał: “Czy jeździsz na nartach?” Dla ułatwienia rozmowy postanowiłem skłamać i powiedziałem tak. “Dobrze! Więc to ci się spodoba! Znasz slalom, prawda?” Znowu skłamałem. “Dobrze! To teraz możemy jechać szybko!”

W zdumiewająco krótkim czasie reszta grupy – w tym moja niezmiernie kompetentna druga połówka – były żwawymi kropkami na peryferiach, więc porzuciłem swoje próby na slalom i po prostu wybrałem prostą trasę. W ten sposób osiągnąłem zaskakującą prędkość. Z jednej strony port błyszczał w gorącym popołudniowym słońcu, a z drugiej strony, zewnętrza kawiarni i jadłodajni stały się rozmyciem okularów przeciwsłonecznych, kamizelek i lodów. Brzęczenie Segwaya stało się wyższe, legiony ospałych gołębi rozbijały się w moim zasięgu, gdy się zbliżałem, a małe dzieci spojrzały na mnie z czcią.

Latałem.

A potem spojrzałem w dół. Spojrzałem w dół i tylko na nanosekundę – wystarczy nanosekunda – zawahałem się na pozorną nieprawdopodobność projektu. To spowodowało, że cofnąłem się w przerażeniu, co z kolei spowodowało, że Segway gwałtownie zaciągnął swoje zdumiewająco skuteczne hamulce. Co nastąpiło, to franticzne bujanie bioder, gdy próbowałem się poprawić. 

W końcu, po powrocie do bardziej znośnej prędkości, dogoniłem innych, którzy cierpliwie czekali na skraju Plaży Barceloneta. To oznaczało koniec naszej wycieczki i początek pięciu kilometrów piaszczystego wybrzeża, które rozciąga się na północ aż do rzeki Besòs. Znaleźliśmy kolejny z obliczy Barcelony. Ten był opalony i miał sól we włosach oraz lody wokół ust.

Wracając tą samą drogą, w oddali pojawiła się kolejna twarz. Tym razem miała formę góry Montjuïc, wydobywającej się nad horyzont i patrzącej mgliście na wszystko. Tutaj zdałem sobie sprawę, że moją ulubioną cechą Barcelony nie jest to, że przynależy do ostatecznej trójcy góry, miasta i morza, ale to, jak naturalnie te trzy wydawały się przechodzić jedna w drugą. Nie było nic innego, jak tylko patrzeć prosto przed siebie i cieszyć się widokiem.

Will odbył swoją wycieczkę Segwayem z Barcelona Segway Fun, którzy działają codziennie i oferują wycieczki 1,5 lub 2-godzinne, wiek 10 i więcej.